Ebeveynlerimizden Daha Iyisini Yapmak Uzerine

İşimizde doğru yolda olduğumuzun en önemli - ve gizli kalması gereken - göstergelerinden biri ebeveynlerimizden daha iyisini yapıyor olduğumuz hissidir. Bu, bizim kaba ya da gaddar olduğumuzu göstermez, aksine bize anlamlı gelen bir mesleğe sahip olduğumuzun meşru bir işareti olabilir.

Fakat ‘daha iyisini yapmak’ gerçekten ne demek, buna odaklanmalıyız. Geleneksel anlamda bu tabir parasal olarak yorumlanmıştır. 'Bir öncekinden daha iyisini yapan bir nesil'den daha büyük evlerde yaşayan ve daha pahalı tatilleri karşılayabilen bir nesli anlarız.

parents 1

Yine de ‘daha iyisini yapma’ kavramını yorumlamanın daha ilginç ve daha üstü örtülü bir yolu var. Bu tabir aynı zamanda işimiz yoluyla ebeveynlerimizin psikolojik ödünlerinden, kör noktalarından ya da aşırılıklarından bazılarını düzeltebildiğimiz durumlar için de kullanılabilir. Bizi yetiştirenlerin hayat deneyimlerinde muhtemelen her zaman eksik kalan bir şeyler olacaktır. Belki babamız yeterince eğlenemiyordu. Belki küçükken maddi istikrarsızlıklardan yara almıştı ve bu yüzden çalışmayı öncelikle bir güvence olarak görüyordu. Belki annemiz, aşırı derecede boğucu bir yetiştirme tarzına tepki olarak macera arayışında biraz çılgınca davranıyordu. Henüz başarılı olamamış sanatçıları ve asla başaramayacak radikal sinemacıları seviyordu. Aile şakalarından pek çoğunun hedef tahtası olan geleneksel erkek kardeşini taklit etme konusunda muhteşemdi.

Kariyer seçimi bir ölçüde, yarı bilinçli olarak, ailelerimizin ruhlarını iyileştirme arzusu tarafından yönlendirilir. Örneğin, hem maddi istikrarı umursayıp hem de kişisel olarak anlamlı bir kariyere sahip olmanın ya da hem ruhu olan hem de dünyevi başarıya ilgi duyan bir insan olmanın mümkün olduğunu göstermek istiyor olabiliriz. İnsan hem maddi anlamda başarılı olmayı hem de aynı zamanda çocuklarına yakın olmayı veya hem duyarlı hem de bilimle ilgilenen biri olmayı başarabildiğini göstermek isteyebilir. Atalarımızın belirli sınırlarının ötesine geçme girişimlerimiz bizi son derece teşvik ediyor.

parents 2

Nihai kariyer seçimimiz, onlar için önemli olan her şeye dair inancımızı kaybetmeden, ebeveynlerimizin hayatlarının bazı zorluklarını ve karmaşıklıklarını tazmin etme girişimi olarak görülebilir. Nesiller-arası bir iyileştirme ve düzeltme projesi ile hareket ediyor olabiliriz. Yaşamımız süresince her şeyi yoluna koyabileceğimizi düşünmekten hoşlanmaya eğilimliyiz. Fakat çalışmaya yönelik akıllıca ve etkili (ve tatmin edici) bir tutumu bir araya getirmek için iki ya da üç neslin müşterek deneyimleri gerekebilir. Hiç şüphe yok ki, bizim başaramadığımız bazı şeyler de çocuklarımızın üstlenmesi için kalacaktır.

parents 3

Bu nedenle sorulması gereken açıklayıcı soru: işimiz yoluyla ebeveynlerimizi psikolojik olarak - olgunluk ve mutluluk seviyesinde - nasıl aşmak isteyebiliriz? Önceki neslin hisleri ve düşüncelerindeki hataları rayına oturtmak ne anlama gelir? Ebeveynlerimize nasıl yardım edebiliriz (öldülerse ya da bizim yardımımızla pek ilgilenmiyorlarsa bile bilinçdışı böyle unsurları hesaba katmaz)? Bu sorular kendi gelişimsel ihtiyaçlarımıza odaklanmakta bize yardımcı olabilir.

Ebeveynlerimizi aşmayı (onları aşağılamayı değil onlara acı çektiren bazı hatalı tutumları düzeltmeyi) istemek faydalı ve öğreticidir. Belki de ebeveynlerimiz (kendi kusurlarından dolayı olmasa da) plansız ya da fazla taşralı, saf ya da gereğinden fazla şüpheciydiler. Belirli sorunlarını yaşadılar bu yüzden biz de - umuyorum ki - aynılarını yaşamak zorunda değiliz. Onların yenilgilerini hazmedebilir ve onlardan öğrenebiliriz. Bir kariyer seçerken, ebeveynlerimizden ‘daha iyisini’ yapmanın bizim için derin manasıyla ne anlama geldiğini durup kendimize sormak için vakit ayırmalıyız.

Recent entries