Klassieke muziek. Waar begin je? En waarom zou je?

blog klassifest

Door Tim Meijer van Klassifest

Dé hit van afgelopen zomer, Despacito, is bijna vijf miljard keer bekeken op Youtube. Bach, Beethoven en Mozart samen hebben er waarschijnlijk meer dan tweeëneenhalve eeuw over gedaan om even vaak beluisterd te worden, als ze dit duizelingwekkende aantal überhaupt gehaald hebben. Toch is het de vraag of Dua Lipa en Ed Sheeran over een eeuw nog beluisterd zullen worden, terwijl al eeuwen naar Bach, Beethoven en Mozart geluisterd wordt. 

Klassieke muziek luisteren kost moeite en een lange concentratieboog en voor beiden lijken we tegenwoordig weinig tijd te hebben. We moeten immers nog het nieuws bijhouden, whatsappen, carrière maken, een leuke vriend of vriendin vinden en dat alles ook nog zo mooi mogelijk fotograferen en op Instagram zetten. Terwijl moeite doen en langdurige concentratie onmisbaar zijn voor geluk en voldoening op langere termijn. Wie weleens een concertgebouw van binnen heeft gezien, ziet dat het publiek bij de meeste klassieke concerten voor het overgrote deel bestaat uit welgestelde vijfenzestigplussers en er weinig nieuwe aanwas is. En waarom zou je ook de moeite nemen om een uur lang in opperste concentratie naar een klassiek stuk te luisteren, als Spotify elke week opnieuw een persoonlijke afspeellijst voor je klaarzet met je favoriete muziek?

Vergelijk het met hardlopen. Als je een rondje om je buurt heen loopt, voel je je na afloop waarschijnlijk best lekker en ben je tevreden met jezelf omdat je even gesport hebt. Maar het is niet te vergelijken met het gevoel dat je hebt wanneer je na maandenlang trainen over de finish komt na je eerste marathon. Die Ring des Nibelungen van Wagner kun je zelfs gerust zien als het finishen van een triatlon.

De Matthäus-Passion is minder lekker mee te zingen dan Habiba van Boef, maar je kunt er nieuwe dingen in blijven ontdekken. Als Jezus in de Matthäus-Passion zijn twaalf apostelen vertelt dat hij door een van hen verraden zal worden, wordt door het koor ‘Herr bin ich’s?’ gezongen. Het woord ‘Herr' wordt elf keer gezongen. Judas zwijgt. Kom daar maar eens om bij Boef.

Mijn eerste Matthäus-Passion zal ik nooit meer vergeten. Het stuk was al zo’n anderhalf uur onderweg. Ik had het aantal ramen ik de kerk geteld (73), gezien dat de man voor me een moedervlek in de vorm van Mickey Mouse op zijn achterhoofd had en was al drie keer in slaap gesukkeld. Tot ik plotseling niet meer dacht aan een leuke kroeg om nog wat te gaan drinken na afloop, of het nu de S42 of de S41 was die met de klok mee reed en of het ook alweer Bach of Mozart was waar ik naar luisterde. Ik luisterde alleen maar. Het duurde niet langer dan vijf minuten, maar na afloop merkte ik dat er tranen over mijn wangen stroomden. Erbarme dich, mein Gott.

Wil je de moeite doen, maar weet je niet waar je moet beginnen? Hierbij een kleine afspeellijst, van oud naar nieuw, elke eeuw een componist:
- C.Monteverdi - Lamento della ninfa SV 163; Amor Amor
- A. Vivaldi - Concerto for two cello in G-minor RV 531
- W.A. Mozart - Gran Partita Serenade No.10 in B Flat K336 - Menuetto-Allegretto - Trio I-II
- A. Dvořák - String Quartet No. 12 in F major, Op. 96 "American"
- S.Barber - Adagio for strings opus 11

-> Luister hier op Spotify

Wil je naar een concert gaan, maar vind je urenlang stilzitten op een harde houten kerkbank nog teveel van het goede vinden, op 7 april is er Klassifest in Paradiso. Dat is klassieke muziek met een biertje in je hand. En je hoeft er ook niet stil te zijn. Meer info op klassifest.nl.

Recent entries